Verstafette met Peter Verhelst, Peter Holvoet-Hanssen, Liesbeth D'Hoker en Paul Demets,
Standaard Uitgeverij, Pelckmans, Poëziecentrum
%3Aformat(png)&w=3840&q=75)
Verstafette
Liesbeth D'Hoker signeert
Paul Demets signeert
Peter Verhelst signeert
Een rijmsnoer kenden we al, bij Verstafette rijgen dichters eigen werk aan dat van collega's.
Op Verstafette dragen toonaangevende voor uit eigen werk én uit het oeuvre van de volgende dichter op de affiche. Paul Demets en Peter Verhelst treden aan met nieuwe bundels, Peter Holvoet-Hanssen woelt rond in zijn buidel vol zinderende vosgedichten en Liesbeth D'Hoker stelt haar ijzersterke debuut voor. Horen we daar iemand meerstemmig zeggen?
Hoe kan je aarden in een verwond lichaam, waar kan je landen in een onstabiele wereld?
In haar debuutbundel roept Liesbeth D’Hoker een sensitief landschap van introspectie en verhoogde aandacht op waarin een ‘ik’ op zoek is naar transformatie. Onvast, even veranderlijk als de levende wereld waartoe die zich verhoudt en waarin die een houvast vindt, reikend naar een kiemend leven voorbij de verstoring.
De sterkste gedichten van Liesbeth D'Hoker duiken in een donkere intensiteit die soms aan Sylvia Plath doet denken
Stefan Hertmans
Niet enkel werden in roodvos de vosgedichten van Peter Holvoet-Hanssen chronologisch verzameld, aansluitend zindert een nieuwe bundel met ‘roodvos’-klankkleur. De dichter slaat een derde weg in: mannelijk én vrouwelijk, hard én zacht.
Uit Nachtatlas van Peter Verhelst
L.S.
Ik had je willen vragen om één keer,
als was het voor de laatste keer en dan
voor eeuwig niets
als zouden wij nooit meer dan nu, nooit eerder
heeft er iemand iemand zo gewild,
heeft iemand zo verlangd als was het
voor de eerste keer, net voor het niets begint
had ik je één keer willen vragen.
Halverwege de jaren tachtig van vorige eeuw zag Paul Demets Tout une nuit (1982) van Chantal Akerman. Het was het begin van zijn fascinatie voor haar films: hoe ze door intuïtieve kadrering en een speelse omgang met kleur, klank en ritme thema’s als hoe het is om een vrouw te zijn, de moederdochterrelatie, tijd en traagheid, eenzaamheid en vervreemding, racisme en migratie aan bod brengt. Akermans werk vormt in Moederkoren het projectiescherm waarop Paul Demets, recent winnaar van De Grote Poëzieprijs, zichzelf en zijn ervaring van de werkelijkheid projecteert.