Wat moeders doorgeven: Daisy Johnson over "Lange golven"
%3Aformat(png)&w=3840&q=90)
Wat geven moeders en dochters elkaar mee — behalve liefde? In Lange golven volgt Daisy Johnson drie generaties vrouwen, verbonden door armoede, verlies en een verzwegen verleden. Journalist en essayist Jozefien Van Beek gaat in gesprek met een van de meest oorspronkelijke stemmen van de hedendaagse Britse literatuur.
Dicht bij de kust ligt een ruig, onbewoond eiland. Daar werd Ori als kind gevonden, alleen en zonder herinneringen aan haar moeder. Wanneer ze jaren later zelf een baby krijgt, beginnen de slapeloze nachten haar greep op de werkelijkheid te verstoren. Haar zoektocht naar het verleden leidt terug naar Ruth, die als tienjarig meisje een vrouw met haar kind de rivier in zag lopen — en naar Edith, de moeder die al tientallen jaren op haar verdwenen dochter wacht.
In Lange golven vertelt Daisy Johnson over drie generaties vrouwen en over de golven die hun levens met elkaar verbinden. Moederschap verschijnt niet als vanzelfsprekende bron van geluk, maar als een complexe ervaring vol liefde, angst, schaamte en verlies. Armoede en maatschappelijke kwetsbaarheid beperken de levens van haar personages, terwijl onverwerkt verdriet van moeder op dochter wordt doorgegeven. Toch zoekt Johnson ook naar de mogelijkheid om die erfenis te doorbreken.
Johnson verweeft het rauwe dagelijkse leven met mythische beelden en een werkelijkheid die langzaam begint te verschuiven. Het eiland, de rivier en de zee worden plaatsen waar herinneringen verdwijnen en opnieuw bovenkomen. Zo schrijft ze een bezwerende roman over wat families verzwijgen, wat kinderen erven en wat er nodig is om elkaar uiteindelijk los te laten.
Jozefien Van Beek praat met Daisy Johnson over de lichamelijke en soms ontregelende werkelijkheid van het moederschap, over generationeel trauma en over schrijven vanuit de maatschappelijke marge. Hoe verbeeld je ervaringen waarvoor nauwelijks woorden bestaan? Waarom keren moeders, dochters en afwezige ouders telkens terug in Johnsons werk? En hoe laat je het alledaagse ongemerkt overgaan in iets mythisch en onheilspellends?
Daisy Johnson is een Britse schrijver van romans en korte verhalen. Ze debuteerde met de verhalenbundel Veenland, die werd bekroond met de Edge Hill Short Story Prize. Met haar eerste roman Onder het water werd ze in 2018, op zevenentwintigjarige leeftijd, de jongste auteur ooit op de shortlist van de Booker Prize. Daarna verschenen onder meer Zussen en de verhalenbundel Het hotel. Johnson wordt geroemd om haar trefzekere stijl en haar eigenzinnige mengeling van psychologisch realisme, folklore en het unheimische.
Jozefien Van Beek is journalist, criticus en essayist. Ze schrijft over beeldende kunst, literatuur en ouderschap voor De Standaard en bespreekt boeken voor De Groene Amsterdammer en de Volkskrant. In haar essaybundel Monsterlijk moederschap onderzoekt ze aan de hand van kunst, film en literatuur de verwachtingen, angsten en tegenstrijdigheden die met het moederschap verbonden zijn.
Dit programma komt tot stand in samenwerking met De Wolken, uitgeverij Koppernik, de Stad Antwerpen en boekhandel Cronopio. Een zitje reserveren kan via mail.