Jaap Robben stelt De laatste namen van Lukasz voor

Zoals zoveel Polen werkt Lukasz al jaren in Nederland en Duitsland. Hij keert geregeld naar huis terug of stuurt een bericht naar zijn dochter Janina. Tot zij plotseling niets meer van hem hoort. Wanneer een onbekende laat weten dat hij de jas van Lukasz heeft gevonden, reist Janina naar Duitsland om haar vader te zoeken.

Wat volgt is niet alleen een zoektocht naar een verdwenen man, maar ook de reconstructie van een leven. Door de ogen van de mensen die Lukasz onderweg ontmoette, verschijnt langzaam het portret van iemand die overal sporen naliet, maar zelf nauwelijks werd gezien.

In De laatste namen van Lukasz vertelt Jaap Robben over arbeidsmigratie, afkomst, taal en de vaak onzichtbare mensen die Europa draaiende houden. Tegen de achtergrond van een lange winter tekent hij een continent als een samengesteld gezin: mensen leven en werken naast elkaar, maar begrijpen elkaars woorden en levens lang niet altijd.

Boekhandelaar en recensent Jan Dertaelen praat met Robben over de vele stemmen in de roman, over schrijven over mensen die gemakkelijk buiten beeld verdwijnen en over de vraag wat er van een mens overblijft in de herinneringen van anderen. Hoe geef je literaire zichtbaarheid aan een bestaan dat door de samenleving nauwelijks wordt opgemerkt? En waar kunnen mensen elkaar vinden wanneer taal en afkomst hen van elkaar scheiden?